vrijdag 16 februari 2018

licht verzamelen / collecting light

Licht verzamelen/ collecting light

Vandaag verzamel ik licht.
Ik loop buiten, zintuigen wijd open voor het voorjaar.
Het roodborstje zingt, ik hoor de merel, en een koolmees.
De zonnestralen door de bomen heen rondom de bloeiwijze van de hazelaar...
Ik vind het zo fijn.

Today I am collecting light.
I am walking outside; senses wide open for the signs of spring.
The robin sings, I hear the blackbird and a great tit.
The sunbeams shine through the trees around the inflorescence of the hazel...
I feel so good.

Ik doe boodschappen; en zie dat ook andere mensen van de zon genieten: een man even op een muurtje in de zon, wel met sjaal en muts en dikke jas.

I am doing groceries; and see other people enjoying the sun as well: a man sitting on a brick wall in the sun, with his scarf and hat and a thock coat.

Ik kook, ik doe de was, en ruim wat op.

I cook, I do laundry, I clean up the place.

Alles klaar, even tijd voor mijn verzameling.
Ik neem een grote beker water mee, mijn sok, en zet mij in de zon.

Everythings ready: a momenttime for my collection.
I take a big cup of water, my sock, and get seated in the sun.

Uit de wind kunnen best de mouwen van de dikke trui omhoog: ik brei, ik drink wat, en ik zit zo heerlijk in het licht.
Je voelt gewoon hoe goed het doet...
Vanuit het huis hoor ik dit:


Out of the wind I roll up the sleeves of my thick sweater; I am knitting: drinking some water, and I am just sitting there so delightfull in the light.
You can just feel how good it is...
From the house I hear this: 

Dat draagt nog bij aan mijn gevoel van welbevinden...
Which contributes to my wellbeing...

Dan even in de voortuin kijken.
Ik raak dus echt nooit uitgekeken op het effect van zon op tuin: licht, schaduw, bloemblad.

Kijk.

After that I am going to my frontgarden.
I just never ever will be bored from the effect the sun has in the garden: lightfall, shadow, flowerleaf.
Look.





Ik geniet er van.
Word er blij van, voel me verlicht.
Ik verzamel licht, vandaag.

I am enjoying it.
It makes me happy, I feel enlightened.
I am collecting light, today.

dinsdag 13 februari 2018

No. No. No. No.

No. No. No. No.

What a blow.
On my beloved Kaffe Fassett Collection facebookpage was a post from Liza, in which she told us that Westminster and Free Spirit are being taken over by Coats.

How is that possible. How can they do that.
Off course, economics.
And that is one of the few things I don't understand at all.

But I really really can't believe they are going to stop producing the fabric that brings me so much.

Luckily there are a few things I DO understand and CAN do in quite a good way: blogging, quilting, and being VERY enthousiastic about that.

So.
Here are a few of my happy thoughts about everything brought to me by the Kaffe Fassett Collective.
And pics to make it even happier.

Really, these fabrics have changed my life.
They changed my way of quilting, and when I discovered them it felt like I had been waiting for this exact same fabric all my life.
For instance I had been waiting for fabric to use to make my interpretation of a beautiful work of art: "The 1st 7 days in Your House". Here's the day: there's also the night. This work you can find in the Dom Church in Utrecht, the Netherlands.

I saw this for the 1st time when I just started quilting. My thoughts were: if I EVER find the fabric, I will make it.
And I did...


Then I joined the facebookpage.
That brought me my friends from all over the globe: Anja, Kitty, Brandy, Jackie, Cori, Shane, Billie, Donna, Daria, Ditte, Liz, Linda, BEnte,  Wanda, Mirjam, Janet, Sue, Wilhelmina, Sigridur, Lori, Karen, Luisa, Nancy, Marla, Judi, Kathleen, Hannelore, Thea, Mary, Sally, Margaret, Rita, Eke, Cathy, Roxanne, Lilya, Joe, Ana Maria, Eleanor, Carmen, Maria Elia, Kleo, Rebecca, Amy, Ruth, Nery, Barbara, Colleen, Debbie, Karen, DeeDee, Miki, Sylvi, Janet, Milagros, BJ, Deb, Jocelyn, Carolyn, Karen, Joyce, Karen, Laure, Jody, Anne, Frances, Linda, Becky, Gwen, Marziah, Connyie, Emilie, Charmian, Marie, Barbara, JoAnne, Karen, Varbara, Gayle, Mary, Kaoru, Beverly, Wensy, Pam, Debi, Kathy, Wendy, JoTee, Lynn, Sharyn, Cindi, Patty, Maria, Patricia, Barbara, Karen, Julie, Susan, Lorette, Rebecca, Liatris, Dawn, Nadine, Cara, Lilian, Pat, Helen, Pearl, AnnaMaria, Terry, Olivia, Dagmar, Anita, Ringelmops, Tui Susan, Char, Karen, Janeen, Rosemary, Jane, Joy, karen, Joan, Joan, Jeannette, Karen, Emily, Vicki, Ann, Antonia, Robyn, Shelli, Kate, Cindy, Stephanie, Karen, Virgina, Kathleen, Susie, Jane, Linda, Deborah, Fanny, Philip, Brandon, Kaffe...

Can you believe that????
OK, I do not have contact with everybody every day, but I do get a lot of joy and comfort out of you all!

I met Kaffe on several lectures: with Willy, Linda and Wanda in New Jersey:


I met him in the Netherlands too, in Woerden where I met Sandra and her aunt José, and in Staphorst with my friend Marga.
I just loved those meetings, and I shared my joy, enthousiasm and thankfullness with so much of you!

The relationships that seriously developed with those of you I met in real life are just too precious. Some of the others I will meet up with in the future, like BJ!

But the best part of my happiness comes from the fabric itself.
It is so joyous.
It bears enthousiasm in itselfs; otherwise it would not be cherished by so very many people in the world. As I write "In the world" I remember that even in a worldfamous program like Top Gear, shirts from Kaffe's fabric are shown...

My most favourite pieces are I think my coats. One is made from Philip's fabric Gradi Flora Tomato, I made a one block wonder from it, but didn't know what to do with it.
This is the result:
The other coat is not all Kaffe, but there definitely is a lot:
And my shirt:
And how about the challenge to make a silly headcover: I made a "Happy cappy" for me, and got assignements for 8 of them...
My "Fragile", who lives with friend Frank travelled through Europe:
The one I struggled most with: my mediterrenean hexagon... What color to use for the triangles was a BIG question!
I pimped a grocerybag...
I lost my marbles:
I made a tryptich for a dear friend
Even my business card has Kaffe in the logo!
We have a tulip exhibition in the spring...
This one has found its way to the USA, brought by a Dutch woman who thought it was a great souvenir...
My first sold work!

And lately I am working on a Travellers Blanket who I will call "Kaffe meets Dijanne", and I will dedicate it to my dear friend Donna, who introduced me to the concept.



However would those quilts and pretty things be so pretty without Kaffe Fassett Collective fabric?
However will we continue from here?
What scares me is not just that they will stop producing.
What scares the hell out of me is the shopowners that thrive on KFC.
Like my dear friend Anja on Vashon Island.

Please, let there be a way to keep those gorgeous fabrics to continue.

We all, quilters all over the globe want that.
We all who adore Kaffe, Brandon, Philip, and the others from Free Spirit.
We all who can get happiness just by buying, hoarding, and creating beautiful quilts...

And above all, we all who love the connection around the world that those fabrics bring to us!
With a big hug from Zeewolde, the Netherlands, to you, my dear friends where ever on our world!!!

Love, Hilda




achtbaan /rollercoaster

Achtbaan/ rollercoaster

De afgelopen tijd heb ik veel geblogd over afronden, nieuwe start, en dat soort dingen.
Dat krijg je er nou van.
Wat ik beleef krijgen jullie te lezen.
Hoewel, nee. Làng niet alles. Ik houd sommige dingen graag privé.
Van die dingen waar niemand mee te maken heeft.
Die weten alleen mensen waar ik heel erg veel van houd.

Lately I blogged a lot about rounding up, new starts, things like that.
Thats' what you get.
What I live, you get to read.
Although, no. Not at all everything. I like to keep certain things private.
Those things that are nobody's business.
Those things are only known to people I love very much.

Maar goed.
Gedurende de laatste anderhalf jaar heb ik de cursus Quilten Speciaal 14 gevolgd, die gegeven werd door het Quiltersgilde.
We hebben daar ook over moeten bloggen, maar dat mocht alleen op een besloten pagina.
Dus veel heb ik niet gedeeld.
Zo hier en daar wat resultaten, zoals een leuk overhemd enzo.

Anyway.
During the last year and a half I followed artclasses, organised by our National Quiltguild.
We blogged about that too, but that was only on a closed page.
So I didn't share a lot about that.
Every now and them some results, like a nice shirt...


We hebben in die anderhalf jaar heel veel bestudeerd: compositie, kleur, lijnen en punten, batikken, symmetrie, licht en schaduw, en we hebben allemaal ontzettend ons best gedaan om aan de opdrachten te voldoen.
Dat viel niet altijd mee: de meesten van ons hadden drukke banen, en bij ons allemaal was er soms veel zorg; mantelzorg, ziekte, sterfgevallen, verlies van werk, zoals dat gaat bij elke vrouw van zo rond de 50. Of iets ouder of jonger.
Er zijn mensen gestopt; ze hadden het te druk; ze wilden liever hun eigen weg gaan, of hadden andere redenen.

In those year and a half we studied a lot: composition, color, lines and points, batik, symmetry, light and shadow, and we all did the best we could to succeed and make the assignements.
That wasn't always easy: most of us have busy jobs, and all of us had to deal with worries and caretaking, illnesses, losing jobs, people we love dying, the way it works for women in a certain agegroup.
People quit: too busy, preferring to follow their own path, or for other reasons.

Ik heb zelf met regelmaat met de gedachte gespeeld om te stoppen.
Het was moeilijk.
En de moeite bestond altijd uit mijn diepste angst: is wat ik maak, wat ik doe, wie ik ben, wel goed genoeg.
Iedere keer opnieuw.
Soms was een verpletterend commentaar van een docent de aanleiding, soms het veel mooiere werk van de anderen, soms mijn eigen onmacht om voor elkaar te krijgen wat in de kop zat maar maar niet uit mijn handen wilde komen.

I played with that thought myself on a regular basis.
It was hard.
And the hardest part was always my deepest fear: is what I make, what I do, who I am, good enough?
Every time again.
Sometimes it was because off an overwhelming, crushing commend from a teacher, sometimes the much better work of one of the other students, sometimes my own powerlessness to make what was set in my mind, but just didn't appear out of my hands.

Ik heb daarbij steeds terug kunnen vallen op mijn grote stoere man, die onvoorwaardelijk in mij gelooft, op vrienden en vriendinnen, op anderen die geraakt werden door mijn werk.

Every time I could fall back on my soft spot: my big strong husband, who believes unconditionally in me, with friends, and others who are touched by my work.

Aanstaande zaterdag hebben we onze laatste cursusbijeenkomst, waarvoor we waanzinnig veel werk moeten leveren, met minimale aanwijzingen. Hier volgen de opdrachten:
* de laatste docente gaf ons de opdracht om de motieven van de stammen die we bestudeerd hadden uit te werken: één tekening op 5 verschillende manieren verwerken.
* we moeten een les van ongeveer een kwartier voorbereiden: een voortvloeisel nog van de lessen methodiek
* we moeten een presentatie maken van het werk dat we hebben gemaakt gedurende de looptijd van de cursus, dat mooi presenteren, en er een soort bespiegeling bij vertellen over wat die tijd ons heeft gebracht. We mogen 5 minuten praten, dan worden er 5 minuten vragen gesteld, en dan mag er nog 5 minuten besteed worden aan werk dat je niet hebt afgemaakt.
* het werkboek, waarin alle lessen voorbij komen, en onze procesbeschrijvingen zitten moet ook af zijn.

Coming Saturday we have our last class, and we have an insane amount of work to be done, with a minumum amount of instructions. Here are the assignements:
* the last teacher asked us to work with the tribal motives we studied. Make 5 "things" from 1 drawing.
* we have to prepare a lesson from about 15 minutes: a leftover from another class where we were taught about teaching.
* we have to present the work we made during the year and a half, in a way that shows off the work, tell everyone in a sort of speech about what the classes brought us. We can speech for 5 minutes, then the others may question us for 5 minutes, and then there's another 5 minutes about unfinished work.
* the workbook in which all classes are to be found, including processes that describe how we got to the works we made has to be ready too.

En dan last but not least krijgen we op deze dag de eindopdracht, een werk dat in september op de Algemene Tentoonstelling van het Quiltersgilde in de Grote kerk in Deventer wordt gepresenteerd.

And, last but NOT least: on this day we will receive our last assignement: a work that will be shown in our endpresentation at the big exhibition by our National Quiltguild, in the Big Church in Deventer.

Jullie snappen dat mijn angst om te falen besloten ligt in de hoeveelheid werk, gecombineerd met mijn onvermogen in ruimtelijk inzicht dat je nodig hebt om je werk zo voordelig mogelijk te laten uitkomen in een zeer beperkte donkere ruimte, en dan nog dat stemmetje in mijn hoofd dat roept "neeeeeeee niet goed genoeg! De anderen zijn beter!"

You probably get that my fear for failure is enclosed in the amount of work, combined with my impossibility in spatial awareness that you need to present your work as good as possible in a limited, dark room, where all your co-students have to do the same... And then there's that little NASTY voice in my head screaming "nooooooooo not good enough! The others are better!"

Deze keer redde mijn vriendin Gerry mij.
Blijf bij wie jij bent. Al is dat nog zo anders dan dat van de anderen. In je eigen kracht blijven. En vooral: stoppen met vergelijken.

This time I was saved by me dear friend Gerry.
Stay with what you are. Even if it is so different from the others. Stay in your power. and above all: stop comparing.

Vandaag verricht ik dus een bak met werk. Ik maak, van een oude verhuisdoos van de Formido, een werkmap om al het werk in te doen zodat het een beetje heel blijft. Ik gebruik een lap die ik van een collega kreeg, en een oude spijkerbroek die ik van een vriend kreeg.

So today I work my a** off. I make a big folder from an old movingbox, where I can save my work in and will keep it in one piece. I use a piece of fabric given to me by a former co-worker, and an old jeans I got from a friend.

Ik verzamel alle materiaal dat her en der in mijn werkkamer ligt, breng het naar beneden, en rangschik het naar les. Ik had al eerder de blogs uitgeprint, die vertellen mijn werkproces uitstekend.
Ik gooi weg wat niet mee hoeft.

I collect ALL the material that lays around in my workroom,  bring it downstairs, and order it class by class. I printed my blogs earlier on; they tell a great deal about my process. I throw away what is no longer needed.


Sjonge... de hele tafel vol...
Boy... the whole table is covered!

En uiteindelijk; opgeruimd staat netjes.... zit alles op de juiste volgorde in werkboek en werkmap.
And eventually, everything in the right order in workbook and workmap.

Alles gaat door je handen. Je ziet wat je hebt gemaakt gedurende die tijd. Je herleest de aantekeningen hier en daar. De blogs spreken boekdelen!
Ik zie waar ik plezier aan beleefd heb, ik zie wat niet mijn ding is, ik zie waar ik HEEL erg blij van word, en wat voor mij echt schadelijk is geweest.
Dus ik verwijder wat gif, ruim op, gooi weg, en sla op wat voor mij van belang is in mijn ontwikkeling richting mijn handtekening als quilter.

Everything goes through my hands. You see what you made during that time. You reread the things you wrote down during class. The blogs tell it all!
I see what brought me joy, I see the things that aren't my thing, I see what makes me REALLY happy en what has damaged me.
So I remove some poison, clean up, throw away, and remember what's important for my development toward my autograph as a quilter.

Ik werd het meest blij van de hele kleine stukjes werk die we hebben gemaakt bij Cherilyn Martin: die mooie vrije borduurwerkjes.
Zoals deze:

The most happy I became from those very small pieces of work we made with Cherilyn Martin, those pretty and free works of embroidery.
Like these:


Nu kijk ik echt uit naar de opdracht. En eerlijk gezegd, vooral naar de tijd daarna.
Dat ik weer kan maken wat vanuit mijzelf komt. Waar ik blij van word. Waar ik mensen mee raak.

Now I really am looking forward to the last assignement. And to be honest, aspecially to the time after that.
When I can make those things that come from deep within. That make me happy. With which I can touch people.

Want, die stukken werk waar ik zelf het meest blij van word, zitten hier niet bij.
"Fragile" bijvoorbeeld, die bij vriend Frank woont, of mijn logo, en mijn Travelers Blanket.

Because those pieces that make me the happiest are not in the map. 
For instance "Fragile" that lives with friend Frank, or my logo, and my Travellers Blanket.

Waarmee begon ik de cursus?
Ik wilde leren.
Dat is gebeurd.
Ik wil mensen raken met mijn werk.
Daar ga ik weer naar terug.
Meer borduren, met de hand en met de machine, werken vanuit mijn diepste binnenste.
Ja.
Dat is mijn handtekening.
Mijn opdracht.
Licht uitdragen, mensen raken, stof tot nadenken bieden.

With what did I start these classes?
I wanted to learn.
And I did.
I want to touch people with my work.
I am going back to that.
More embroidering, by hand and machine, work from within.
Yes.
That is my autograph.
My mission.
Bear out light, touching people, give food for thought.

vrijdag 22 december 2017

gesprekje kado - conversational present

Gesprekje kado- Conversational present

Vandaag is mijn motto: "Er is geen tijd- of is er niets dan tijd?"
Uit het gedicht "Eb" van Vasalis.
Dat reist al zo'n 24 jaar met mij door mijn leven.
Het herinnert mij altijd aan Wim en Loes... afgelopen jaar is hij "uit de tijd" gegaan; waar Loes nog amper idee heeft van tijd.
Wat hebben ze mij een gedachtenrijkdom gegeven...
Ik herdenk ze deze dag.

Today my motto is "There is no time- or is there nothing but time?"
It's a part of the poem "Eb" by Vasalis.
It has traveled with me through my life for 24 years now.
It always remembers me of Wim and Loes... Last year he "went out of time"; where Loes hardly has any idea about time.
They gave me such a richdom of thoughts...
I remember them this day.



Voor ik naar de markt fiets, puzzel ik een poosje. Een paar jaar terug had ik een prachtige puzzel gekocht: in de vorm van Amerika. "The United States in license plates". Duizend stukjes, heel moeilijk, maar superleuk. Ik had al eens gezien dat ze diezelfde vorm ook hadden met de vogels van de Staten, en ook nog met bloemen. Allemaal 1000 stukjes, allemaal in Amerika-vorm. Afgelopen vakantie hebben we ze in Amerika gekocht via Jeska. Al die tijd geen tijd. Ze lagen op de kast.
Te wachten tot ik tijd had...  en raad eens?
Vandaag heb ik tijd!

Before I bike to the market, I work on my jigsaw puzzle. A few years ago I bought this great jigsaw in America-shape: "The United States in license plates". Thousand pieces, very difficult, but very cool. I already saw it was also available in State birds and State flowers... All 1000 pieces, all in America-shape. We bought them during our last vacation, via Jeska. But ever since; no time. They just layed there on top of the bookshelves...
Waiting till I had the time... and guess what? 
Today I do have time!

In deze donkere dagen voor kerst, (het wordt amper licht met die motregen en mist) probeer ik ons huis wat te verlichten en op te fleuren. Dat lukt wel...

In these dark days before Christmas, (we hardly see light with this drizzly, foggy days) I try to enlighten our house. That works...

De tulpen zijn voor mij altijd nodig om mijzelf eraan te herinneren dat het echt wel weer voorjaar wordt... het blad van het speenkruid helpt me ook een handje...

The tulips are necessary for me to remind me that spring defenitely will come again...
The little green leafs from the celandine in my garden do help too!

En anders een merel opzoeken op Youtube. Ook goed.
Or I am looking up the blackbird on Youtube... Works too!

merel / blackbird

Dan fiets ik even door de mist naar de markt. Een kopje koffie bij de Oude Bieb, altijd gezellig.
Boodschappen doen; wat vlees, brood, noten, en de bestelling bij de poelier.
Ik zie altijd bekende mensen; dus een praatje hier, een praatje daar...

Op de weg terug zie ik haar lopen, lekker warme muts, dikke jas, en altijd die twinkelende oogjes. Ik mag haar zo graag. Ze roept: "Ik denk vaak aan je hoor! Je moet niet denken dat ik je vergeet!" Ik stap even af. Ik zeg "Nou, dat is fijn om te horen! Dat hoor ik graag, dat je aan me denkt!" Ik complimenteer haar met de muts. Hij staat haar goed. We praten even, ze zegt, "Ik neem  nog een keer contact met je op hoor" en ik zeg "Wanneer het onze tijd is, dan ontmoeten wij elkaar."
"Zo is het" zegt ze.

Wat een kado, zo'n gesprek.

"Er is geen tijd-  of is er niets dan tijd?"

I take my bike to go to the market. A cup of coffee at a special place "De Oude Bieb"
de Oude Bieb
Doing my groceries: a little meat, bread, nuts, and the pre-ordered partridges. 
I always see people I know: so a little chat here and a little chat there...

On the way back I see her walking: warm cozy hat, warm coat, and always those twinkly eyes. I like her so much. She calls to me: "I think about you a lot you know! Don't think I forget you!" I step off my bike. And say "Well, that's nice to hear! I like the thought of you thinking of me!" I compliment her with her hat. He looks good on her. We talk a while, and she says, "I will get in touch!" and I respond "When its our time, we will meet."
"Ain't that right" she says.

What a gift, a conversation like this.

"There is no time- or is there nothing but time?"

maandag 20 november 2017

Mistig, koud, en stil. / Misty, cold and quiet...

Al een paar dagen ben ik met de "zwart-wit-uitdaging" bezig: je plaatst op Facebook foto's in zwart-wit, er mogen geen mensen opstaan, en je nomineert elke dag iemand om het ook te gaan doen.
Je doet het een week.

For a few days now I am joining the "black-and-white-challenge" on Facebook. You post pics in black and white, no persons on it, and you nominate people to join. one every day.
It takes a week.

Ik vind dat leuk, zulke uitdagingen.
Ik houd van foto's maken, en zwart-witfoto's hebben een hele eigen schoonheid.

I like these challenges.
I love to make photos, and black-and-white photos have their very own beauty.

Maar vandaag kom ik er niet toe. Ik schuif even een daggie door.
Vandaag is het te grijs om mij heen.
Ik denk steeds aan dat liedje van Lohues:


But today it does'nt work. I'm skipping today.
Its just too grey around me.
It reminds me of the song from Daniel Lohues (not in English; not even in Dutch: its my native language Drents!)

Ik moet ook steeds denken aan wat mensen om mij heen meemaken.
Er is veel verdriet: werksituaties, verwachtingen die niet uitkomen, zorgen over kinderen, er is gemis, zorg over ouders, en dan de gesprekken over is wat ik maak/ is wie ik ben wel goed genoeg.
Er is zoveel onrecht.
Er is zoveel zwart-wit en veel te veel grijs.

I also keep thinking about what happens to people around me.
There is a lot of sadness: worksituations; unfullfilled expactations, people suffer because their kids suffer, there are people missing people, people who suffer about their parents, and then those conversations about is what I make/ is who I am good enough.
So much injustice.
There is so much black and white and way too much grey.

Maar ik denk ook heel veel aan liefde.
Ik maak hartjes: voor een nieuw prachtig klein kindje, en om te laten zien dat ik van mensen houd.
Ik maak ze heel kleurrijk: het kan niet gekleurd genoeg.
Kijk maar:

I also think a lot about love.
I make little hearts: for a brandnew beautiful small baby; and to show I love people.
I make them very colorfull: no such thing as too much color whem it comes to love...
Look: 


Ik lees in de nieuwe van Dan Brown "Oorsprong" de interessante theorie dat we ontstaan vanuit het doorgeven en verspreiden van energie.
Dat liefde niet beperkt is; dat het een bron is waar we de diepte niet van kennen...

In the new Dan Brown book I read about the interesting theory that we come from spreading energy.
That love has no limits; that it is a source from which depth we have no idea.

Nee, er is geen gerechtigheid. Onrecht, pijn, verdriet, gemis, ziekte, gemene mensen, het bestaat.
Daar moeten we het mee doen.
Het leven is nooit alleen maar geluk. Soms doet het zeer.
Vandaar vandaag geen zwart-wit, geen grijs.
Daar hebben we genoeg van om ons heen.
Ik doe vandaag aan verspreiden van kleur.

No, there is no justice. Pain, sadness, missing, diseases, mean people, they exist.
We have to deal with that.
Life is never just happiness. Sometimes it hurts.
So today no black and whote, no grey.
We have enough off that around us.
Today I choose to spread some color.


vrijdag 10 november 2017

Masterclass jasje... het proces en het product! / Masterclass coat: the process and the product!

Gelukkig ben ik Facebookvrienden met Marijke van Welzen.
Ze kondigde ergens in het vroege voorjaar een "Masterclass jasje" aan en ik WIST dat ik daar bij moest zijn. Dus ik meldde me onmiddellijk aan. Het was een Masterclass van twee dagen bij Hawar in Oldeberkoop en ik verheugde me er ontzettend op!

My luck to be Facebookfriends with Marijke van Welzen. 
She announced a "Masterclass coat" somewhere in the early spring and I KNEW I had to be there. So I mailed rightaway to subscribe. It was a two-day Masterclass at Hawar in Oldeberkoop and I was looking forward immensely!

Wie de jassen van Marijke heeft gezien, vergeet ze nooit meer. Ik werd er door gegrepen toen ik ze voor het eerst zag staan bij de grote tentoonstelling van het Quiltersgilde in Deventer, een paar jaar terug. Daarna had ik al eens een dag een workshop "Denim" gedaan bij haar en wist dat het bijzonder inspirerend was. Daar begon ik met deze rok:

Who ever layed eyes on Marijke's coats, will never forget them. I was completely blown away when I saw them the first time at the big exhibition from our National Quiltguild in Deventer, a few years ago. After that, I did a one-day workshop "Denim" with her and knew that it was very inspiring. I started with this skirt there:


We moesten veel stofjes meenemen, een goeie naaimachine, en nog het een en ander..

We had to take loads of fabric, a good machine, and some more...

Een warm welkom, kennismaking met 8 andere dames, uitleg, en aan het werk!

A warm welcome, meeting 8 other ladies, explanation, and at work!

Ik had vooraf de patroondelen uit dunne quiltvulling gesneden, groter dan nodig, naar een gemakkelijk model dat ik al eerder had gemaakt. Ik ben geen coupeuse...

In advance I cut the patternparts out of thin quiltfilling, bigger than neccesary, in an easy model I made before. I am NOT a good seamstress!

Aan het eind van de tweede dag was mijn rugpand een heel eind op weg!

Progress at the end of the second day!


De resultaten van de andere dames waren echt schitterend!

The results of the other ladies were brilliant!

Thuis werkte ik verder aan de voorpanden

At home I continued on the two frontparts


Het groeide onder mijn handen en ik vond het heerlijk om er aan te werken. De details vertelden mij heel wat over mezelf.

It grew under my hands and I loved working on it. The details told me a lot about myself.




En uiteindelijk waren alle panden klaar; deed ik er mooie rode voering in en kon het in de wasmachine. met twee hele pakjes colorcatchers :-) Het resultaat:

Eventually all the parts were ready, I added a pretty red lining and I put it in the washingmachine. With TWO packages colorcatchers :-) The result: 


Ik wist al dat ik er een mooi jasje van wilde maken, dus... blokkeerde ik een poosje want wat was het ENG om te snijden in die stralende panden! Ik wilde 'm af hebben voor de Regiodag. Dus ik deed het, en raapte al mijn moed bij elkaar...

I already knew I wanted to make a pretty coat, so... I felt blocked for a while because OMG it was SO scary to cut those shiny parts! But... I wanted it to be finished for the Regionday of the Quiltguild. So. I did it. I scraped up all my courage...



Natuurlijk bewaar ik de restjes! Je weet maar nooit...

Off course I keep the scraps! You never know, right?! 

En dan ineens... klaar!

And then all of a sudden... ready!



Ik vond het prachtig om te maken, heb weer een stuk van mijn angst overwonnen, en het volgende jasje is in mijn hoofd al in de planning. Dat gaat een heel bijzonder jasje worden om een lieve oude vriend en zijn vrouw te herdenken. Ik zie er naar uit.
En voorlopig ben ik heel trots en blij met dit "proefjasje"!

I just loved making it, overcame some fears, and the next coat is starting to grow in my head. That is going te be a very special coat to remember a dear old friend and his wife. I am looking forward to it.
And for now I am very proud and happy with this "trialcoat"!

woensdag 18 oktober 2017

dekens en lapjes/ blankets and fabric

Over dekens en lapjes
Blankets and fabric

Drie jaar terug had ik voor het eerst contact met haar. Donna werkte aan een Travelers Blanket en ik vond ‘m prachtig. Ik reageerde en we werden FB-vrienden.

Three years ago we had our first contact. Donna was working on a Travelers Blanket and I loved it. I responded and we got Facebook-friends.

De Travelers Blanket is een idee en ontwerp van Dijanne Cevaal. Toen mensen nog niet blogden, zelfs nog geen kaartjes stuurden, gingen ze al wel op reis. Onderweg voegden ze lapjes en kleine herinneringen toe aan de deken die ze bij zich hadden.

The Travelers Blanket is an idea and design by Dijanne Cevaal. When people didn’t blog, or even sent postcards, they did travel anyway… On the road they added pieces of fabrics and little memories to the blankets they carried with them.

Donna was er mee bezig tijdens de lange uren aan haar vaders ziekbed. Samen kozen ze de lapjes, Donna appliceerde, borduurde en verzorgde. Toen hij stierf maakte zij ‘m af. Het is een hele dierbare herinnering aan haar vader.

Donna worked on hers during the long hours she spended at her fathers bed when he was very sick. They picked the pieces of fabric together, Donna appliqued them, embroidered and cared for her father. When he died, she finished it. It is a very precious memory.



Ik vond het idee toen al mooi, en ging er meteen mee aan het werk. Ik had nog 2 oude wollen jasjes liggen waar ik niets meer mee deed: ze pasten niet meer. Ik haalde ze uit elkaar, sneed er rechte stukken van en naaide ze aan elkaar.

I just loved the idea, and went to work it rightaway. I had 2 old wool leftover jackets that I grew out. I took them apart, cut them into squares pieces and sewed them together.



Met oude sokken, een zeer geliefd t-shirt, lint, kralen, en kleiknopen die een lieve vriendin voor me maakte werd het een schitterende sjaal in de stijl van een Travelers Blanket, maar toch ook helemaal Hilda. De idee van een hele quilt bleef wel in het achterhoofd.

With old socks, a very precious t-shirt, ribbon, beads and clay buttons made for me by a dear friend it became a wonderful shawl in Travelers Blanketstyle, but very much Hilda at the same time. The idea of a whole quilt kept stuck in my head.


Maar ja, jullie kennen dat wel… zoveel te doen…

But well… you know… so much to do…

Ik begon aan QS 14… en kreeg nog meer te doen… Ik heb jullie er al weleens wat van verteld. Daar hoort natuurlijk ook huiswerk bij… De nieuwste opdracht bijvoorbeeld… waarbij we ons liefste lapje moeten bewerken! En ECHT je liefste lapje… Sjonge… das wel een beetje auw als je in die gekoesterde donkeroranje ruwe zijde moet snijden…

I started this 2-yearround artquiltcourse… and got more to do… I told you about it. Off course you get homework to do! For instance the newest one…. Where we have to work our dearest, most beloved fabric 4 different ways… And REALLY your most favourite… no smuggling! Boy. That is a little ouch if you cut that gorgeous darkorange raw silk…

Maar wat blijkt?! Je liefste lapje heeft de potentie om je liefste werk te worden! Wat heerlijk, die uitdaging…



But you know what? Your dearest piece of fabric has the potention to become your dearest work! LOVE those challenges!

De Travelers Blanket verbleef in een verborgen kamertje. Naast alles wat ik wil, is er ook héél veel dat ik moet. Daar begon ik over na te denken. De 28 uur bij mijn werkgever hingen steeds meer op mijn nek. Na gesprekken met een arbeidsdeskundige ging ik mijn nieuwe bedrijf melden bij de KvK. En kreeg eigenlijk direct opdrachten en NOG meer te doen… maar wat een leuke dingen kreeg ik te doen…

The Travelers Blanket was resting in a hidden little room. Next to everything I want, there’s so much I have to do. I started to think about that. The 28 hours with my employer were weighing heavier and heavier. After meetings with a sort of coach I went to the Chamber of Commerce to start my own business. And immediately the assignements came… so MUCH more to do even… but all cool and great stuff!

Per 1 januari stop ik bij mijn werkgever. Dat besluit gaf lucht, en onwaarschijnlijk veel vreugde.

On the 1st of January I am quitting my job. That decision helped, I felt relieved and felt an overflowing joy.

Want, even deze week doornemen: maandag, dinsdag, woensdag de hele dag werken, waarbij dinsdag van half 9 tot half 8. Woensdag deze blog inleveren. Donderdagmorgen boodschappen doen en pompoensoep maken voor de workshop “herfst” op vrijdag. Donderdagmiddag een vergadering voor het werk, vrijdag dus de workshop. Zaterdag naar QS14, en zondag sta ik op de handwerkbeurs in Hoeven waar ik 2 workshops “Bubbels” geef… huiswerk liefste lapje voor zaterdag ergens tussendoor… manlief neemt gelukkig het koken voor het grootste deel voor zijn rekening deze week!

You see, just taking you through this week: Monday, Tuesday, Wednesday is working my job; Tuesday from 8.30 into 19.30. Wednesday I have to have this blog finished. Thursdaymorning there’s groceryshopping and cooking pumpkinsoup for quiltworkshop theme “autumn” on Friday. Thursdayafternoon a meeting for my work, Friday there’s the workshop. Saturday is my studyday for artclass, and Sunday I am at a craftshow where I teach two workshops “Bubbles”. In between there’s the homeworkassignement with my dearest fabric. Thank goodness DH does the cooking this week!

Na 1 januari… kan ik ook workshops geven op dagen dat mensen echt kunnen. Kan ik meer mensen aannemen voor coaching. Kan ik …. Wacht eens even…. Gauw vragen of dat mag van Dijanne Cevaal… JAAAAAAAA!!! Het mag! Ik kan starten met een maandelijkse bee voor het maken van een Travelers Blanket! Wat een heerlijk vooruitzicht om samen met een groepje mensen zo’n prachtige, symbolische quilt te maken… we gaan een soort reis maken met een prachtig resultaat.

After January 1st… I can teach workshops when people are actually free. I cab coach more people individually… I can… Wait… Let me ask if Dijanne Cevaal would allow me… YESSSSSSS! I CAN! I can start a monthly Travelers Blanketbee! What a delightful idea to be able to work with a group of people on such a wonderful symbolic quilt… We are going on a kind of journey with a beautiful result.



Reis jij mee???? 
Do you want to travel with us???